Hamilelik Günlüğü – 27. Hafta

27. Hafta’nın ilk gününde İzmir’deydim. İş için bir gece kalmalı bir iş seyahatim oldu. İzmir’i o kadar ama o kadar çok seviyorum ki dönesim gelmedi. img_8087-2Serkan’ı arayıp “Deniz’i de al, siz gelin, ben gelmek istemiyorum” bile dedim. Dönüş uçağında, uçaklarda her koltuğun önündeki cepliklerle olan dergiyi karıştırırken de artık kafama göre uçmak için sınırda olduğumu öğrendim. 28. haftadan itibaren artık her uçuş için 10 günden daha eski olmayan bir doktor raporu gerekiyormuş. Gerçi bana kimse kaç haftalık hamilesin, hatta hamile misin gibi sorular sormadı. Bence kilo alımı azsa ve hamile olduğunu bariz belli eden kıyafetler giyilmemişse çok sıkı bir kontrol yapılmıyor. Ama tabi sağlık için yine de kurallara uymakta fayda var.

Bu hafta theBump.com‘a göre ikinci trimester’ın son haftası. Oğlumuz kocaman bir marul kadar olmuş. Yaklaşık 1 kilo ağırlığına gelmiş olmalı yazıyor hamilelikle ilgili tüm internet sitelerinde. Artık gözlerini de açıp kapatabiliyormuş. Internetten okuduğum bilgilere göre bu haftadan sonra doğan prematüre bebeklerin hayatta kalma şansı %90’mış. Bu bir yandan çok rahatlatıcı bir haber olmakla birlikte, diğer yandan sürekli “aman oğlum, sen de ablan gibi son günlere kadar, kalabildiğin kadar kal içerde” diyorum. Göbeğim de son zamanlarda iyice kocaman oldu gibi geliyor. Kilo almamış olmama rağmen de sanki yavaş yavaş ağırlaşıyor gibi hissediyorum. O yüzden son hız yürüyüşlere devam! Göbek büyüdükçe gece uyanmalarım da standart hale geldi. Her gece mutlaka bir kere tuvalet için uyanıyorum. Aslında Deniz’e hamileyken uykularım daha güzeldi. Yatmadan önceki saatlerde çok fazla su içmemeye çalışıyordum ve sabaha kadar da deliksiz uyuyabiliyordum. Ama şimdi Deniz her gece uyanıp yanımıza geldiği için, o çok çok sevdiğim hamile yastığımı kullanamıyorum; çünkü yatağa hep birlikte sığamıyoruz. Hem o yastık yokken, hem de Deniz üstüme çıkmışken sanırım uykum daha kolay bölünüyor. Ama çok da şikayetçi olduğumu söyleyemem çünkü kızımla öyle sarmaş dolaş uyumaya bayılıyorum. Bakalım göbeğim iyice büyüdükçe de böyle memnun olmaya devam edebilecek miyim?

2 Yaşındaki Çocukla Yaz Tatili / Bodrum & Simi 4.Bölüm

img_428Bodrum’a döndükten sonra Serkan bizimle iki gün geçirip, Pazar günü öğlen uçağıyla İstanbul’a döndü. Ben Deniz’le birlikte bir hafta daha kaldım. Deniz hem babaanne ve dedesiyle bol bol vakit geçirmiş oldu, hem de Bodrum’un güzel denizine doymuş oldu. Her gün sabah kalkıp plaja gittik ve akşama kadar denizin ve kumun tadına vardık. Akşamları da birkaç kez evin yakınındaki Oasis alışveriş merkezinin çocuklar için olan oyun alanına gittik. Deniz mutluluktan havalara uçtu.

Serkan’ların Bodrum’da yazlığı olan akrabaları var ve onların da çok kalabalık, yaşları 4 ile 13 arasında değişen bir sürü çocukları var. Etrafında hiç o kadar çocuk görmeye alışkın olmayan Deniz onlarla birlikte inanılmaz mutlu oldu. Çok keyifli günler geçirdi. Çocukların hepsi Deniz’den büyükler ve gün boyunca biri mısır yiyor, diğeri dondurma istiyor, öbürü iskeleden suya atlarken, bir diğeri kumlarda oynuyor. Bütün bu karmaşa içerisinde Deniz de tabii her gördüğünden istediği için ne yemek saat düzenimiz kaldı ne başka bir şey. Ama çok çok keyif aldığı yüzünden de belli olduğu için ben de çok kafama takmayıp, kuralların hepsini arka plana attım. Birkaç gün kuralsız yaşamak bizi öldürmedi, ama onlarla birlikte o kadar çok şey Onlarla geçirdiğimiz günlerin akşamında hep pestil gibi uyudu.

img_044 img_545 img_565 img_668img_606

 

En son günümüzde de sabah Yalıkavak çaput pazarını tavaf ettikten sonra, img_801Gündoğan’daki Gandil Beach Bar’a Selin‘lerle buluşmaya gittik. Orayı da çok sevdik, evimiz gibiydi. Öğlen Selin’ler köylü teyzelere yaptırdıkları kabak çiçeği dolmasını da getirdiklerinde mutluluktan havalara uçtuk. Akşama kadar Gündoğan’da vakit geçirdikten sonra eve döndük ve valizlerimizi hazırlayıp arabaya yerleştirdik.

Sabah erkenden kalkıp havaalanına gittik. Bayram kalabalığı çoktan bittiği için etraf çok sakindi. Rahat rahat gezdik, Toyzz Shop’da bol bol vakit geçirdik ve sonrasında uçağın kapısına gittik. Deniz şimdiye kadarki tüm uçak seyahatlerinde meme emdiği için çok rahat yolculuklar geçirmiştik. Bodrum’a giderken de yorgunluktan uçağa oturur oturmaz uyuya kalınca yine hiçbir şey anlamadan yol bitivermişti. Bu sefer ise ilk defa meme emmeyen, bilinçli ve uyanık bir çocukla uçağa binecektim. Yol zaten çok kısa olduğu için ve de yanımda o bir saati dolu dolu geçirmemize yetecek kadar kitap ve oyuncak olduğu için biraz küçümsemiş olabilirim. Uçak kalkarken Deniz’in ödü patladı. Birden ne olduğunu anlamadı ve tırnaklarını kollarıma geçirerek kucağıma tırmanmaya çalıştı. O kadar korktu ve benim dediklerimi duymaz hale geldi ki en sonunda kemerini çözüp kucağıma almak ve sıkı sıkı sarılmak durumunda kaldım. Uçak kalkışı tamamlayıp düz hale geldikten sonra yanımızdan geçen bir hostese, durumumuzu anlatarak, Deniz’in inişte kucağımda olabilmesi için, bebek kemerlerinden verip veremeyeceklerini sordum. Hostes çok sert ve anlayışsız bir şekilde “2 yaşını geçen her çocuk kendi koltuğunda kendi kemeriyle uçuş yapacak” diyerek çekip gitti. Bu sırada Deniz “anne inelim, anne gidelim” diye hala ağlamaklı bir şekilde sızlanıyordu. Neyse ki yanımızda çok anlayışlı ve de çocuk seven bir teyze vardı da ikimiz birlikte inişe kadar güle oynaya oyalamış olduk. İnişe geçtiğimizde tekrar koltuğuna oturtarak kemerini bağladım ve ineceğimizi anlattım ama nafile… Yine uçak iniş pozisyona geçtiği anda Deniz acayip korktu ve ağlayarak bana tırmanmaya çalıştı. Tutabildiğim kadarıyla kemerinin içinde tutmaya çalıştım ama uçak artık yerde yavaşlamaya başlayınca dayanamayıp kucağıma aldım. Bundan sonra da uzunca bir süre uçak dediğimizde hep “ben korktum” dedi.

Havaalanında bizi babam karşıladı. Birlikte E-9’la Bostancı’ya giderken onca heyecandan yorgun düşmüş olan dedesinin kucağında uyuya kaldı. Bostancı’ya vardığımızda motoru ucun ucuna kaçırdık ve iskelenin hemen karşısındaki kafeye oturduk. Deniz yanımızda uyurken, biz de babamla patates bira keyfi yaptık. Bir sonraki motor saatinden hemen önce Deniz uyandı, hep birlikte motora binip adaya geçtik ve uzun tatilimizi bitirmiş olduk.img_862

Hamilelik Günlüğü – 23. Hafta

23. Hafta Kurban Bayramı’na denk geldiği için çok rahat geçti. Çekirdek aile olarak halamın yanına Altınoluk’a gittik ve tam bir dinlenme tatili oldu. Tatili ayrıca başka bir yazıda anlatacağım için burada detaya girmeyeceğim.

Oğlumuz bu hafta kocaman bir greyfurt kadar olmuş. img_748Korna çalan arabalar ve köpek havlaması gibi yüksek sesli şeyleri de duyabiliyormuş. İnternette yazan bilgilere göre ortalama 30 cm ve 550 gram olması gerekiyor. Ama tabi doktora gitmeden bizimkinin gerçek boyutlarını bilemeyeceğiz. Gerçi ultrason cihazlarının da ölçümlerinde bir hata payı olduğu ve %100 güvenmemek gerektiği söyleniyor ancak Deniz tam söyledikleri kiloda doğduğu için benim tersini iddia edecek kadar deneyimim yok. Bakalım bunda tutturabilecekler mi ?

2 haftadır yoga yapamıyoruz. İlk hafta İpek henüz tatilden dönmemişti, ikinci haftada da biz yola çıkıyorduk. Ama en azından bu hafta bol bol yüzebiliyorum. Öğlen olana kadar çoktan üç kez yüzmüş olduğumuz için o kadar yorulmuş oluyorum ki, yemekten sonra Deniz’le birlikte ben de öğle uykusuna yatıyorum. Her gün en az bir buçuk saat öğle uykusu uyuyunca da bol bol dinlenmiş oldum. Tatil hiç bitmesin istiyorum. Pazartesi günü iki haftadır biriken bütün işlerin ofiste beni bekliyor olacağı düşüncesi bile içimi karartıyor.

Bu haftanın başında yemeği biraz fazla kaçırdım. Hem halam inanılmaz güzel yemek yapıyor hem de bayram diye sürekli çikolata ve tatlı yedik. Her akşam da finali dondurmayla yapınca benim sağlıklı beslenme düzeni çöpe gitmiş oldu. Tam da dönüşte doktor kontrolü olmasa iyiydi. Şimdi kilo aldım mı acaba diye ödüm patlıyor. O yüzden tatilin son günlerinde artık kendimi iyice frenlemeye çalışıyorum. Hem çok yedim hem yoga yapamadım hem yürüyüşlerimi aksattım diye içim içimi yiyor. Ama dönünce, iş de başlayınca kendi günlük düzenime hemen dönerim diye moralimi bozmuyorum.

Bu arada göbeğim de büyüdükçe Deniz’in ilgisini daha çok çekmeye başladı. img_750Beni ne zaman giyinirken/soyunurken görse hemen “kardeşimi öpeyim” deyip göbeğime öpücükler konduruyor. Ben de mutluluktan eriyorum tabii. Geçen sabah uyandı, uyku sersemi “kardeşimi aç” dedi, ben pijamamı sıyırınca da üstüne yatıp uyumaya devam etti. Tabii ben de şu mükemmel kareyi yakalayabilmiş oldum. Uyanacak diye bir buçuk saat hiç kıpırdamadan yattım. O an gerçekten hiç bitmesin istedim. İki çocuklu günler çok zor geçecek belki ama böyle mucizevi anlar yaşadıkça “değiyor” diye düşüneceğimize eminim.

2 Yaşındaki Çocukla Yaz Tatili / Bodrum & Simi 3.Bölüm

Ertesi gün uyandığımızda hızlıca kahvaltımızı edip, 9:30’daki Simi Bus’a binerek merkeze gittik. img_0143Adada tek bir otobüs hattı var. O da saat başı Pedi ve Simi merkez arasında bir kez gidecek şekilde çalışıyor. Çok büyük bir otobüs değil. Sabah saatlerinde daha boş, akşamları ise tıklım tıkış oluyor. Tek kişi 1,5€ ödeyerek binebiliyor. Taksi de çok ucuz olmasına rağmen (Simi – Pedi 4,5€), Deniz otobüse bayıldığı için biz genelde bu otobüsü kullandık. Bir de taksi adada 4 adet varmış ve bayramda ada ağzına kadar dolu olduğu için taksi bulamama problemi yaşayanlar olmuş ancak dediğim gibi biz genelde otobüs tercih ettiğimiz için böyle bir şeyle karşılaşmadık.img_0166

Simi merkeze gittiğimizde 3 gündür adada olan teyzemlerle buluşmamıza henüz vardı. O yüzden merkezde biraz avarelik edip, süngerlerin, çeşitli yazlık elbiselerin ve turistik eşyaların satıldığı dükkanların arasında dolaştık. Ayhan Sicimoğlu’nun Renkler programı kapsamındaki Symi videosunda izleyip öğrendiğimiz Nikolas pastahanesine gittik ve içi kremayla dolu olan böreğe benzer bir tatlı yedik. Daha sonra teyzemlerle buluşarak onların biz gelmeden organize ettikleri tekne turu için guletimize gittik. Teyzemler de biz de beşer kişi olduğumuz için toplu tekne turlarına katılmak yerine bireysel olarak tekne kiralamak bizim için daha ucuza geldi.

img_0168 img_0177 img_0202

O gün bütün günü teknede ve Simi’nin mükemmel koylarında geçirdik. Deniz gerçekten bir harikaydı. Adanın en kuzeyindeki Panormitis kilisesini de tekneyle ziyaret edebildik ve böylece o sıcakta adada araba veya otobüsle o kadar yol gitmemize gerek kalmadı. Sabah 10’da başlayan tur akşam 6’da ancak sonlandı. O yüzden de Pedi’ye hiç dönmeden merkezde kalmaya karar verdik. Deniz babası ve babaannesiyle parka gitti ve ben de teyzemle birlikte merkezdeki mağazaları tavaf ettim. Teyzemler kalabalık oldukları için airbnb üzerinden Simi merkezde iki farklı ev kiralamışlardı. Bir tanesini görme fırsatım oldu ve ba-yıl-dım. Ev gerçekten harikaydı. Konumu, manzarası, dekorasyonu her şeyine hayran oldum. O yüzden çocuksuz ailelere mutlaka Simi merkezdeki klasik evlerden kiralamalarını öneririm.

Mağazaları gezdikten sonra Deniz’lerin yanına gittim. Deniz merkezde her saat başı tur atan trene binmek istedi. img_0218Hep birlikte bindik. Trendeki herkes istisnasız türktü. Şarkılar türküler turumuzu attık ve sonrasında tekneden iner inmez yer ayırttığımız Taverna O Haris‘e gittik. Adadaki en ucuz yemeği burada yedik ve her şey çok çok lezzetliydi. Yemekten sonra Deniz çok yorulmuştu, o yüzden hiç otobüs istemedi. Lokantanın hemen yanındaki duraktan taksimize bindik ve 5 dakika sonra oteldeydik. Gece uykumun arasında Deniz’in dik oturduğunu hayal meyal hatırlıyorum. Uykumun arasında onu geri yatırıp pış pışlamaya çalıştım. Derken Deniz inanılmaz bir tazyikle kusmaya başladı. Serkan’ı uyandırıp, kusmukların her tarafa bulaşmamasına uğraştım ama boşuna. Bu sırada Deniz hüngür hüngür ağlamaya başladı. Banyoya götürüp onu dikkatlice soymaya çalıştım ama artık çok geçti, saçı başı her tarafı kusmuk olmuştu. Tamamen soyup banyoya soktuk, ne olduğunu anlamadan çok korktuğu için hala ağlıyordu ama banyoya girince yavaş yavaş sakinleşti. Banyodan sonra ben saçını tarayıp giydirirken Serkan da kusmuk bulaşan her şeyi banyoya götürdü ve kusmukları temizlemeye çalıştı. Tam Deniz’i uyutmaya çalışacaktım ki Deniz tekrar kustu. Bu sefer yerler de battı. Ben gecelikle resepsiyona gidip çocuktan vileda alıp gelmesini ve yedek çarşaf ve yastık getirmesini istedim. İngilizce bilmeyen genç bir çocuktu, gecenin bir yarısı odamızı viledayla tertemiz yaptı. Kirli çarşafları alıp temizlerini bıraktı ve gitti. Deniz o kadar kusup ağladıktan sonra çok yorulmuştu, hemen uyudu. Ben uykusunda kusacağından o kadar korkmuştum ki bir iki saat başında uyumadan kitap okudum. Sonra artık kusmayacağından emin olduktan sonra ben de yatıp uyudum.

Ertesi gün o kadar yorgunduk ve Deniz için o kadar endişelenmiştik ki Pedi’den ayrılmadık. Otelin img_0231çaprazındaki 10 şezlongluk plaja gittik. Sabah sadece tost yedirelim dedik, onu da bitiremedi ama zorlamadık. Öğlen için otelden rica ettik ve bizim için patates haşladılar. Sonrasında bunu hesaba yazmamış olmaları da çok kibar bir jestti. Deniz’i patatesini yedikten sonra dedesi odada uyuttu ve güzelce dinlenmiş oldu.img_0240

img_0272Tüm gün sahilde yattıktan sonra o akşam Deniz’in de iyi olduğundan emin olduktan sonra yine merkeze indik. Deniz iner inmez gördüğümüz faytondaki atlara hayran olup binmek istedi. Babası ve dedesiyle fayton keyfi yaparken biz de lokanta aramaya başladık. Aşırı popüler olduğu için gitmekten vazgeçtiğimiz Manos‘un önünden geçerken çok beğenince, aman canım herkesin bir bildiği vardır, diyerek yer ayırttık.

Deniz’e sade makarna isterim ve yoğurtla yer, midesi de dinlenmeye devam eder diye düşünmüştüm. Ancak her masayla tek tek ilgilenen Manos mutfağında makarnaya dair bir şey olmadığını söyleyince hafif bir panik yaptım. Ağır bir şey yedirmek istemediğim için çaresiz bir şekilde kafamdan yemek seçeneklerini geçirirken, Manos beklememizi söyleyip gitti. 15 dakika sonra bir makarna tabağıyla geldi. Artık bakkaldan alıp mı pişirttirdi yoksa diğer bir lokantadan mı rica etti bilmiyoruz ama bizi inanılmaz mutlu etti. Asla yapmak zorunda olmadığı çok kibar bir hareketti. Manos’ta Yunan adaları standartlarına göre korkunç pahalı, ama inanılmaz lezzetli bir yemek yedikten sonra, gece eğlencesine kalmadan otelimize döndük. Deniz’i uyuttuktan sonra ben de valizimizi topladım. Deniz’in kusmuğunun bulaştığı eşyalarımızı iki kez yıkamamıza rağmen kokusu hala geçmemişti. O yüzden dayanamayıp son bir kez daha otelin banyo jeliyle yıkadım ve sonra ben de yattım.

Sabah kalktığımızda son bir kez otelin kahvaltı salonuna inip kahvaltımızı ettik ve otelin arabasıyla bizi merkeze bıraktılar. O güne kadar ağzına kadar motoryatla dolu olan Simi limanını bomboş görünce gözlerime inanamadım. Meğer adadaki bütün tekneler türklerinmiş. Bayram bitince ada da son hızla boşalmış. Biz de teyzemlerle birlikte dokuz buçuktaki Simi – Kos feribotuna binerek adadan ayrıldık.

img_0330

Kos’tan Bodrum’a kalkacak olan feribotumuz akşam olduğu için, orada da bir tam günümüz olmuş oldu. Limandan çok uzaklaşmayıp, geçen sene kaldığımız otelin karşısındaki Avra Lounge Bar‘a gittik ve hep birlikte yayıldık. Deniz öğlen uyuduğu zaman Serkan’la birlikte merkeze gidip minik bir alışveriş bile yaptık.

img_0341 img_0351

Akşam Bodrum’a döndüğümüzde Kos aktarmasına rağmen dinçtik. Koşturmaktansa, plajda dinlenip akşam dönmek gerçekten iyi bir fikirmiş. Dönüş feribotunda çoktan gelecek sene gidebileceğimiz adaların listesini de çıkartmaya başlamıştık. Şimdilik sırada Leros ve Kalimnos var. Bakalım iki çocuklu olduğumuzda da bu mobil hayata devam edebilecek miyiz ?

  1. Bölüm için: http://www.minomu.com/2016/07/26/2-yasindaki-cocukla-bodrum-simi-tatili/
  2. Bölüm için: http://www.minomu.com/2016/07/28/2-yasindaki-cocukla-yaz-tatili-bodrum-simi-2-bolum/

2 Yaşındaki Çocukla Yaz Tatili / Bodrum & Simi 2.Bölüm

Ertesi sabah uyandığımızda Bodrum’u fethetmeye hazırdık. Serkan da bir gün öncesinde çalıştığı için ancak Pazar günü yola çıkabildi. O da aynı annesi ve babası gibi geceden Çınarcık’a gidip, yolu kısaltmayı denedi ancak Pazar günü de trafik Cumartesini aratmayacak şekilde olduğu için akşam çok geç gelebildi.

Biz sabah kahvaltımızı edip evde biraz oyalanıp plajların açılmasını bekledik. Sonrasında çıkıp önce 5M Migros’a Deniz’e kova kürek almaya gittik. IMG_8275Bebek/çocuk eşyalarının ortasında devasa bir top havuzu ve kaydırak görünce Deniz mutluluktan havalara uçtu. Hemen ayakkabılarını çıkartıp içine girdi. Kaydıraktan devasa bir top havuzunun içine kaymak onu acayip heyecanlandırdı. Bu yüzden Migros’ta da bolca oyalanmış olduk. Hatta tatilin geri kalanında sabahları “hadi denize gidiyoruz” dediğimizde, “hayırr, top havuzuna gidelim” dediği için hep plaj öncesi bir Migros molamız oldu. Migros’tan çıktıktan sonra Ortakent’teki Meltem Otel’in plajına gittik. Tatil boyunca da oraya gitmeye devam ettik. Deniz gider gitmez kendini hemen serin sulara bıraktı. 2 haftanın en zor şeyi de Deniz’i sudan çıkartmak oldu. Sudan çıktığında eğer kovalarıyla kumda bir oyun kurmazsak, kendini koşa koşa birden tekrar denize atıyordu. Gündüzleri oyalamak gerçekten çok zor oldu. Bu tatilde öğle uykularında da çok zorlandık. Plajda o sıcakta öğle uykuları asla 1 saati geçemedi. Ya seslerden, ya da terlediği için hep erkenden uyandı. Adada 2-3 saat öğle uykularına alışık olduğu için de 1 saatlik uykular ona yetmedi ve akşamüstleri biraz huzursuzlandı. Neyse ki tatil olduğu için deniz kenarında genel anlamda mutluydu.

İlk akşam babası gelince mutluluğu katlandı. Tatilde olduğumuzu ve işe gitmeyeceğimizi söyleyince kahkahalar attı. Pazartesi günü yine aynı şekilde Migros molası üstüne Meltem’e gittik. Tabii artık herkes bayram tatiline başladığı için plaj inanılmaz kalabalıktı. FullSizeRenderYine de çok keyifli bir gün geçirdik. Serkan da kumdan kova yapmayı 32 yaşında yeniden keşfetti. Akşamüstü 4 gibi biz Serkan’la plajdan çıkıp, Yalıkavak Palmarina’ya gittik. Vakko Chocolate’dan bayram çikolatalarını alıp eve geçtik ve Simi için valizleri hazırladık. Bu sırada Deniz’ler de geldi. Deniz’e güzel bir banyo keyfi yaptırdıktan sonra onu babaannesi ve dedesiyle bırakarak arkadaşlarımızla buluşmak üzere Bodrum’a indik. Marina’ya yakın Gemibaşı Restoran‘a gittik ve çok keyifli bir akşam geçirdik. Arkadaşlarımızın yanında 4 yaşındaki kızları olduğu için ve bizim de ertesi sabah erkenden feribotumuz olduğu için geceyi çok uzatamadan eve döndük ve hemen yattık.

Sabah kalkıp hepimiz hızlıca hazırlandık. Deniz’i de uyandırmaya çalıştım ancak uyanmadı. Ben de onu uyurken giydirdim. Tam artık kucağımıza alıp çıkacakken uyanıp, gözlerini açtı ve böylece evden çıktık. Limana gelince 9:30’da kalkacak olan feribotumuzu beklerken, ben bir banka oturup Deniz’e yanımıza aldığımız yumurtasını yedirdim. Kendimiz feribotta tost & çay yaparız diye düşündüğümüz için yanımıza bir şey almamıştık. IMG_0104Feribota binip de sadece uyduruk bisküviler olduğunu görünce inanılmaz moralimiz bozuldu. Sonrasında geçen sene yanımıza sandviç yapıp aldığımızı hatırladık ama iş işten geçmişti. Neyse ki Yeşil Marmaris’in feribotları gerçekten hızlı gidiyor da bir an önce Kos’a varıp, limandaki çay bahçesinde hayal ettiğimiz tost & çay keyfini yapabildik. Deniz feribotta sıkıldığı için artık biraz yürümek istiyordu. Serkan onu alarak çok sevdiğimiz Eleftherias meydanına kadar götürmüş. Şanslarına bir bando geçidi bile görmüşler. Yanımıza döndüklerinde de onu para atılınca ileri geri oynayan bir eşeğe bindirdik. İlk saniyede bir heyecanlanmış olsa da sonrasında alıştı ve bayıldı. Tekrar tekrar binmek istedi.

Kos-Simi feribotunun saati yaklaşırken erken kalkan Deniz’in o kadar hareketle de birlikte uykusu geldi. IMG_0047Serkan pusete yatırıp bir iki sallayınca hemen uyudu. Bir buçuk saat süren feribot yolculuğu boyunca da babaannesinin yanında pusetinde uyudu. Biz Serkan’la yukarı açık tarafa çıktık ve Datça kıyılarını izleye izleye yolculuğun tadını çıkartmış olduk. Simi limanda bizi otelin arabası karşıladı ve 5 dakika sonra bir yan koy olan Pedi’deki Pedi Beach Hotel‘e varmış olduk. Deniz’le birlikte olduğumuz için Simi merkezdeki oteller yerine daha sakin olan Pedi’yi tercih etmiştik ve orada geçirdiğimiz süre boyunca ne kadar doğru bir karar verdiğimizi de anlamış olduk. Deniz otelin hemen dibinde olduğu için çok rahat ettik. Canımız istediğinde de hızlıca çok yakın olan merkeze gidebildik.

İlk gün otele varışımız 3’ü bulduğu için, hemen sahile giderek o akşamüstünü Pedi’nin mükemmel denizinde geçirdik. Tek sorun Deniz’in birdenbire simidini reddetmesi ve asla takmak istememesi oldu. Akşamüstü toparlanıp odaya geçtik. Çocuklu olduğumuz için bize “family room” vermişler. Odada bir adet çift kişilik, iki adet tek kişilik yatak ve bir de çocuk için park yatak vardı. Aslında kayınvalidemlere de oda tutmasak bizimle kalabilirlerdi. Oda o kadar büyüktü. O yüzden pek rahat ettik. Deniz rahat rahat odada dolaştı. Yatakların hepsini yanyana birleştirip devasa bir yatak yaptık. Onun üzerinde oyunlar oynadık, uzanıp kitap okuduk, bir ara tramboline bile çevirdik.

FullSizeRender3Yolculuk kısa ve keyifli geçmiş olsa da Deniz’i çok yormak istemediğimiz için ilk akşam otelin çaprazındaki Katsaras Restaurant‘a gitmeye karar verdik. Manzara ve ortam mükemmeldi. Yemekler de güzeldi ancak muhteşem değildi. Kötü diyemem, yediğimiz şeyler lezzetliydi, her şeyi bitirdik ancak ikinci defa gidilecek bir lokanta da olmadığına karar verdik. Saat 10’a doğru Deniz’in artık uykusu bastırınca Serkan ikimizi odaya bıraktı ve anne babasıyla başbaşa kafa çekmeye döndü. Ben de Deniz’i uyuttuktan sonra ancak valizi yerleştirebildim ve uyudum.

1.Bölüm için: http://www.minomu.com/2016/07/26/2-yasindaki-cocukla-bodrum-simi-tatili/

3.Bölüm için: http://www.minomu.com/2016/09/27/2-yasindaki-cocukla-yaz-tatili-bodrum-symi-3-bolum/

2 Yaşındaki Çocukla Yaz Tatili / Bodrum & Simi 1.Bölüm

Geçen sene Bodrum’dan Kos’a hızlıca geçip, çok da güzel bir tatil yapınca, daha o zamandan bu yaz için de planlar yapmaya başlamıştık. Bu seneki rotamızı Simi adası olarak belirledik. Ancak geçen senenin aksine Yeşil Marmaris feribotları bu sene Simi’ye direk sefer yapmayacaklarını açıklayınca önce bir moralimiz bozuldu. Leros’a mı gitsek diye düşündük ancak oraya da sadece haftada bir kez sefer yapıyorlar. Yani ya günübirlik gidip perişan olacaktık, ya da 7 gün kalmamız gerekecekti. En sonunda ilk kararımızdan dönmeyip, aktarmalı da olsa Simi’ye gitmeye karar verdik. Kayınvalidemler Mayıs ayında Bodrum’a gittiklerinde oradaki bir acentayla konuşup uygun feribot saatlerine baktılar ve sonra Yeşil Marmaris’ten Bodrum – Kos – Bodrum biletlerimizi aldılar. Ben de internetten Kos – Simi – Kos feribot biletlerini satın aldım. Benim minik İtalya tatilim sayesinde Schengen vizem vardı ancak Serkan ve Deniz için başvurmamız gerekti. Bayram tatili öncesi yoğunluğundan dolayı da normalde 5 gün olan işlem süresi 15 güne çıkmıştı. Ama yine de yeterli vaktimiz olduğu için problem yaşamadık ve vizelerimize kavuştuk.

2 Temmuz sabahı kayınvalidem ve kayınpederim, tepeleme doldurduğumuz arabalarıyla yola çıktılar. Yoldan kazanmak için bir gün önceden Çınarcık’a gidip orada kalmışlardı. Ama yine de bayram konvoyundan kurtulamadılar. Normalde molalarla 9-10 saat sürecek yol, tam 16 saatlerini aldı.

Bense aynı sabah, erkenden Bakırköy’e gidip ikili testi yaptırdım ve sonrasında apar topar adaya geri döndüm. Dinlenme fırsatım bile olmadan Deniz’i ve sırt çantamı alıp tekrar çıkmak zorunda kaldım. Aslında ilk baştaki planıma göre evde birkaç saatim olacaktı ancak Atatürk Havaalanı’ndaki patlamadan sonra ve de bayram yoğunluğu olduğu için işlemlerin uzun süreceği sebebiyle uçuşlardan 3 saat önce havaalanında olunması gerektiği açıklanınca ne yazık ki dinlenmeye vaktim kalmadı. Adadan motorla Bostancı’ya, Bostancı’dan da E-9 otobüsüyle Sabiha Gökçen’e gittik. Otobüs sahil yolundan gittiği için ve yol boyunca milyonlarca kaydıraklı park olduğu için Deniz’i oyalamak hiç zor olmadı. Kaydırakları saya saya gittik. Havaalanına vardığımızda valizimiz olmadığı için ve biniş kartlarımızı da ben önceden Iphone’a indirdiğim için hızlıca (10 dakika sürmedi) ikinci kontrolden de geçerek bekleme salonlarının olduğu alana geçtik. Asıl işkence de orada başladı. IMG_8239Herkes havaalanına uçaklarından çok çok önce geldiği için ve de bayramda havaalanı zaten ekstra yoğun olduğu için bırakın oturmayı adım atacak yer yoktu. Bir an gerisin geri çıkabilir miyim acaba diye düşünmedim değil. O kalabalığın içinde oturacak bir yer aradım ama yürümek bile işkence, iğne atsan yere düşmüyor. Bir yandan da Deniz yorulmuş, kucağıma çıkmak istiyor. Ben hamile, sırtımda kocaman bir sırt çantası. Baktım CIP Lounge diye bir yer var, oraya gittim. Kapıda parayı ödedim ve o sırada “içeride mama sandalyesi var değil mi?” diye sordum. Kadının “hanımefendi bırakın mama sandalyesini, oturacak yer yok” demesiyle başımdan aşağı kaynar sular döküldü. İçeri girip zar zor en kenar köşede bir sehpa buldum ve Deniz’i oturttum. Yanımdaki iki yolcuya çantama iki saniye bakmalarını rica ederek, Deniz kucağımda iki sandviç ve iki ayran almaya gittim ve geri döndüğümde artık o boş sehpayı da 3 kişilik bir aileyle paylaşıyorduk. O sırada cep telefonumdan uçuş bilgilerini kontrol etmeye çalıştım ve 1 saat rötar olduğunu görünce gözlerim doldu. Artık belim ağrımaya başlamıştı, Deniz uykusu geldiği ve yorulduğu için çok huysuzdu, ve önümüzde ayakta geçireceğimiz 3 saat vardı. Sırt çantasına sanki 10 saatlik Amerika uçuşuna gidiyormuş gibi çok oyuncak koyduğum için kendimi o an tebrik ettim. Yavaş yavaş oyuncakları çıkartarak Deniz’i oyalamaya çalıştım. Bir süre sonra lounge’daki kalabalığa dayanamadım ve uçağa bineceğimiz kapının oraya gittik. En dipteki kapı olduğu için nispeten geniş bir bekleme alanı vardı. Kapının hemen yanına yere çöktük ve resim defteriyle boyalarımızı çıkarttık. Resim yaparak bayağı bir süre oyalandıktan sonra yine dev sırt çantamı bir çifte emanet ederek Deniz’le birlikte tuvalete gidip döndük. Camlardan diğer uçakları seyrettik, etrafta biraz koşuşturduk ve sonunda uçağa biniş saati geldi. Hiç acele etmedim ve bütün kalabalık uçağa binene kadar bekledim, çünkü Deniz’i bir de artık uçağın içinde oyalayacak takatim kalmamıştı. Hem de uçağa bineceğimiz son dakikaya kadar koşturursa yorulup uyur diye düşündüm.

Check-in’imizi yaparken bir koridor bir de cam kenarı almıştım, belki bir umut kimse ortayı istemez ve iki kişi otururuz diye. Ama tabi 10 günlük bayram tatilinin ilk gününde uçak ağzına kadar dolu olduğu için ortayı yaşlıca bir doktor bey almış. Ona cam kenarını sunduktan sonra, Deniz onu rahatsız etmesin diye ben ortaya geçtim, Deniz de koridoru izlesin diye koridor tarafındaki koltuğa oturttum ve kemerini bağladım. IMG_8256En son bindiğimiz için kapılar hızlıca kapandı ve hostesler uçuş güvenliği konuşmasına başladı. Motorlar çalışınca Deniz kendiliğinden kafasını dizlerime koydu ve anında uyuya kaldı ! Ben de derin bir nefes alarak arkama yaslandım. Uçağa bindiğimizde ona ince bir hırka giydirmiştim ve yanımızda da bir ince bir kalın battaniye vardı ancak içerisi beklediğim kadar soğuk olmadığı için üstünü örtmeme gerek kalmadı, hırkası yeterli oldu. Uçak inip ışıklar açıldığında da kendiliğinden uyandı. Valizimiz olmadığı için havaalanından çıkmamız gerçekten çok ama çok hızlı oldu ve dedesinin arabasına binip hızlıca eve gittik. Babaannesinin yaptığı ve çok sevdiği şehriyeli domates çorbasını içtiğinde çoktan tekrar uykusu gelmişti. Odaya gidip yatağa koyar koymaz uyudu. Park yatağını henüz kurmadığımız için, ilk gece anne kız koyun koyuna uyuduk.

IMG_8263

Devamı için: http://www.minomu.com/2016/07/28/2-yasindaki-cocukla-yaz-tatili-bodrum-simi-2-bolum/

Hamilelik Günlüğü – 12. Hafta

Sonunda Özge ile tanışabildik. Bir öğlen işten çıkıp Bebek’e gittim ve hem birlikte yemek yedik hem de bol bol konuşma fırsatı bulduk. Çalışmalarımıza yaz bittiğinde ve ben de 20.haftaları bulduğumda başlayacağız. O zamana kadar whatsapp ve e-mail aracılığı ile iletişimde kalacağız. Onunla birlikte yarım gün sürecek olan 3 çalışma yapacakmışız ve bunlara Serkan’ın da gelmesi gerekiyormuş. Ayrıca doktorumu da tanımadığı için bir randevuya o da gelecek. Böylece toplamda 4 kere bir araya gelmiş olacağız. Doğumdan önce mutlaka ve mutlaka doğuma hazırlık kursu almamızı (yine Serkan ile) önerdi. Kurs olarak da Hakan Çoker’in kurucusu olduğu Istanbul Doğum Akademisi‘ni veya Emirgan’daki DO-UM‘u önerdi. Bu eğitimler için de henüz çok çok erken. Anlaşılan yaz boyu çok kilo almamak ve aktif olmak ile dinlenmekten başka yapabileceğim çok bir şey olmayacak gibi gözüküyor.

Bu hafta eğitim için otelde olduğumdan nispeten daha az yoruluyorum. Daha doğrusu yine çok yoruluyorum ve kendimi acayip uykusuz hissediyorum ama sonuçta bütün gün oturduğum ve sonrasında parka gidip 2 yaşında bir çocukla koşturmak zorunda olmadığım için daha çok dinlenebiliyorum.

Bu haftaki yoga dersinden sonra bu sefer üst bacaklarım yerine sırt kaslarım ağrıdı. Üst bacaklarımı hamlıktan kurtardığımıza göre biraz daha zorlamanın vakti geldi sanırım. Şimdi araya tatil gireceği için 2 hafta yapamayacağız. Aslında ben kendim de 5 dakikalığına bile olsa bazı hareketleri yapabilirim biliyorum, ama Deniz’le tatildeyken bunun mümkün olacağını ne yazık ki sanmıyorum.

Bu cumartesi sabahı ikili test için erkenden adadan Bakırköy’e ineceğim. Serkan o gün arabayla yola çıkacağı için sanırım gelemeyecek. Ben de onun yerine Ayla’yı çağırdım. Nedense bu doktor kontrollerinde hiç yalnız olmak istemiyorum. Deniz de de mutlaka hep birini istiyordum yanımda. Doktordan sonra bulduğum ilk denizotobüsü ve sonrasında da motora binip yine adaya döneceğim ve Deniz öğle uykusundayken ayaklarımı tavana dikip biraz dinlenmeye çalışacağım. Annem Deniz’i normalde uyuduğundan biraz daha erken uyutmaya çalışacak çünkü normalde akşamüstü 4’e kadar uyuduğu oluyor ancak bizim 15:55 motoruna binmiş olmamız gerekeceği için ve de ilk defa başbaşa yapacağımız bu uçak yolculuğunda uykusuz olmasını istemediğim için biraz daha erken uyutup bu problemi halletmeyi planlıyoruz.

Karnımdaki Misketbebek misket limonu büyüklüğüne gelmiş bu hafta. O da böylece benim karnımda ilk yolculuğunu yapıyor olacak. Cumartesi günkü ikili testi yapacak olan perinatolog cinsiyeti görür mü acaba ?

Kız Kıza Haftasonu Kaçamağı: Napoli – 2.Bölüm

Trenden indikten sonra bir 50 metre yürüyünce Pompei’nin girişine geldik. Kişi başı 11€ verdikten sonra içeri girdik ve kapıda fotoğrafını çektiğimiz haritanın da yardımıyla şehrin sokaklarında avare avare yürümeye başladık. Yaklaşık 2 saat hiç sıkılmadan dolaştık. O dönemdeki insanların lavlarla zamanda dondurulmuş olan evlerine, sokaklarına ve hamamlarına bakarken tüylerimiz diken diken oldu. Şehirden çıktığımızda kurt gibi acıkmıştık ve gerçekten de etraftaki cafe’lerin hepsi fazla turistikti. Bir süpermarketten içeceklerimizi aldıktan sonra önündeki masalara oturup ayaklarımızı da uzatarak sandviçlerimizi yedik. Hatıra eşyaları satan bir stanttan Pompei magnetlerimizi alıp, Pompei dönemindeki askerlerin savaş maskeleriyle fotoğrafımızı da çektirip hemen bir sonraki trenle şehre döndük. Piazza Garibaldi’ye geldiğimizde bu sefer otelimize doğru değil de, Corso Umberto I caddesi üzerinden sahil tarafında doğru yürümeye başladık. Pazar günü olmasına rağmen birçok mağazanın ve hatta süpermarketlerin açık olduğunu görünce de sevindik. Ufak tefek alışverişler yapa yapa güzel bir meydana kadar yürüdük ve orada oturup bir kahve molası verdik. Orada otururken, makarna kızartmasıyla meşhur olan ve çok gitmek istediğimiz bir lokanta olan Di Matteo‘nun Pazar günleri öğlen 3’e kadar servis verdiğini okuduk. Saatin de 2 olduğunu fark etmemizle hesabı ödeyip koşar adımlarla tekrar kendi mahallemize dönmemiz bir oldu. Apar topar boş bulduğumuz bir masaya oturduk ve hemen siparişlerimizi verdik. 2’şer makarna kızartması ve 1’er kızarmış pizza yedik. Yemek ve biralarımız bittiğinde hem mutluluktan hem de patlamak üzere olduğumuzdan yerimizden zor kalktık. Restoranın karşısındaki hediyelik eşyalar satan dükkanlardan biraz da Napoli ile ilgili hediyeler aldıktan sonra 50 metre ötedeki otelimize gidip bütün torbalarımızdan kurtulduk. Çok fazla vakit kaybetmeden tekrar kendimizi sokaklara attık ve 1180Toledo ve Quartieri Spagnoli diye geçen İspanyol mahallesine doğru yürümeye başladık. Via Toledo üzerindeki pazar günü cıvıltısını görünce gözlerimize inanamadık. Orada da bir kahve molası verdikten sonra rotamızı sahil tarafına çevirdik. Ancak hava kararmaya başladığı için ve o taraflar da çok tekin durmadığı için yolu çok uzatmadan tekrar şehrin içerisine döndük ve kürkçü dükkanımız olan Via dei Tribunali’ye geldik. Bu sefer bir değişiklik yapalım dedik ve pizza yerine lokal bir restoran olan Trattoria la Campagnola‘ya oturduk. O akşam yediğim kabak çiçeği kızartmasının tadını ömrüm boyunca unutabileceğimi sanmıyorum. Sabahın kör saatinden beri hiç durmadan yürüdüğümüz için çok yorulmuştuk o yüzden 2.şişe şarabımızı yanımıza alıp otele döndük ve o akşam odada takıldık.

Pazartesi sabahı uyandığımızda tatilin bitmiş olduğuna inanamıyorduk. Otelden check-out yaparak çıktık ve valizlerimizi lobiye bıraktık. Yine lokal bir barda kahve ve croissant’dan oluşan kahvaltımızı ettikten sonra metroya binerek tepedeki zengin Vomero mahallesine gittik. Bu mahalledeki mükemmel Napoli manzarasına hayran olduk. Çok güzel balkonlu ve iç avlulu evler gördük. Şansımıza ilk akşamki yağmur da gitmiş yerini güneş ve masmavi bir gökyüzüne bırakmıştı. Güneşin altında denize karşı bulduğumuz her bankta oturup bir mola verdik. Yürüye yürüye sokaklardan aşağı doğru giderken manzaraya karşı yaşlı bir amcanın işlettiği 1235yine lokal bir bar bulduk. Saatin sabah 11 olmasına aldırmayıp birer prosecco sipariş ettik. Sımsıcak güneşin altında masmavi denize karşı birkaç kez “birer tane daha” dedik. O mükemmel masadan kalktığımızda hızlı bir öğlen yemeği ve valizlerimizi almak için ancak vaktimiz kalmıştı. Koşa koşa trene bindik ve merkeze gidip kendimizi Gino Il Sorbillo’ya attık. Pazartesi öğlen olmasına rağmen yine sıra vardı ama nispeten daha hızlı bir şekilde – kapıda çalışan çocuğun bizi tanımasının da yardımıyla – bir masaya oturabildik. Prosecco’ya devam edip birer pizzayı hızlıca midemize indirdikten sonra hızlıca otele dönüp valizlerimizi aldık ve yürüyerek Piazza Garibaldi’ye döndük. Alibus gişesinden biletlerimizi 3’er euroya alıp otobüsümüze bindik.

Uçağımız İstanbul’un tepesindeki trafikten dolayı biraz rötarlı bir şekilde saat 9.30’da indi. Deniz beni çok özlediği için annemler uyutmayıp “anne gelecek” diyerek bekletmişler ve Flight Radar sitesinden de uçağı izletip nasıl yaklaştığımı göstermişler. Sadece kabin bagajıyla seyahat ettiğimiz için havaalanından hızlıca çıkabildik. Deniz’i 48 saatten fazladır emzirmediğim için belki de artık emmek istemez diye düşünüyordum ancak beni daha kapıda görür görmez 2. kelimesi “memmmeee” oldu. Mutluluktan üzerime tırmandığı zaman korkunç bir vicdan azabı ve suçluluk hissettim ama, yine olsa yine yaparım, çünkü kendimle iki güncük bile baş başa kalabilmem bana çok ama çok iyi geldi. Resmen kendime geldim. Çocuğu babaya (daha doğrusu çocuk ve babayı anneanneye) bırakıp ara sıra böyle kaçamaklar yapmak şartmış. Napoli’de de çok güzel yaşanırmış.1234

 

1.Bölüm için http://www.minomu.com/2016/04/16/kiz-kiza-haftasonu-kacamagi-napoli/

Kız Kıza Haftasonu Kaçamağı: Napoli – 1.Bölüm

1141Türk Hava Yolları’nın promosyonları sağolsun, taa Ekim ayında Pınar’la birlikte Napoli bileti almıştık. O zamanlar Deniz’i iki gece rahatça bırakabileceğimi düşünmüştüm. Sonuçta artık 20 aylık olmuş olacaktı. Hala emziriyor olacağımı da düşünmüyordum. Ama uçak günü gelip çatınca ve hala da emziriyor olunca, o iki gecenin nasıl geçeceğini kara kara düşünür oldum.

Gidişi cumartesi öğlen saatine aldığımız için sabahtan Deniz’le bol bol vakit geçirebildim. Öğlene doğru anneannesine gidip biraz oturduktan sonra onu karşıma aldım ve “Deniz, ben iki günlüğüne İtalya’ya, arkadaşımla tatile gidiyorum. Sen anneannenlerde kal ve onları hiç üzme tamam mı ?” dedim. Deniz “Hayııı, anniii, hayııı” diyerek başladı ağlamaya. Onu arkamda öyle ağlayarak bırakıp çıkınca ben de eve ağlaya ağlaya gittim. Neyse ki Pınar programını düzgün yapamayıp 4 saat önceden havaalanına gelmiş. Böylece ben de evde çok oyalanmayıp hemen giyinip çıktım. Ben evden çıktıktan sonra dayısı uyanmış. Dayısını gören Deniz de zaten beni unutmuş ve gülücükler atmaya başlamış. Hem bu haberi aldığım için hem de havalanında dış hatlar gidişe ayak bastığım için  ruh halim 180 derece değişti. Türk Telekom’un lounge’unda oyalanıp kahvelerimizi içtikten sonra uçağın olduğu kapıya gittik.

Napoli havaalanına indiğimizde çoktan çakırkeyif olmuştuk. O kadar uzun zamandır kız arkadaşlarımla baş başa kalamıyorum ve kalsam da hep çocuktan bahsediyormuşum ki, çocuk dışı konuşacak şeyler dağ gibi birikmiş. 1082Konuştukta konu konuyu açtı, sürekli hosteslerden “affedersiniz bir şarap daha alabilir miyiz?” diye diye 2 saatlik uçuşta sarhoş olmayı da başardık. Napoli havaalanına indiğimizde hava hala aydınlıktı. Merkeze gitmek için havaalanının hemen önünden kalkan Alibus’lara bindik. Eğer biletleri alanın içinden alırsak 3€ tutacakmış ancak biz üşendik ve otobüsün içinden 4€’ya aldık. Yaklaşık 20-25 dakika sonra Stazione di Napoli Centrale’nin de bulunduğu Piazza Garibaldi’de indik. Meydandan Via dei Tribunali üzerindeki otelimize yürümemiz bir 15 dakika kadar sürdü. Booking’den otelimizi ayarlarken çok farkına varamamışız ama aslında Napoli’nin en merkezi sokağındaki bir oteli bulmuşuz. Fiyat olarak da çok uygundu o yüzden çok ama çok memnun kaldık.

İlk akşam çantalarımızı odaya attığımız gibi çıktık ve otele 5 dakikalık yürüme mesafesinde olan Gino Il Sorbillo isimli 1231meşhur pizzacıya gittik. Erken bir saatte gitmiş olmamıza rağmen kapısında korkunç bir kalabalıkla karşılaştık. İsmimizi sıraya yazdırdıktan sonra, restoranın yan kapı komşusu olan Enoteca’nın önüne geçtik. Enoteca italyancada şarap satan dükkan demek. Bu enoteca da akşam dükkanın önüne bir bar tezgahı kapatıp her çeşit şarabı sırada bekleyenlere ve sokakta yürüyenlere satıyordu. İki kadeh şaraba 4 euro verdik ve sokağı izleyerek beklemeye başladık. Italyan çalışanların ismimizi okuduğunda bizi çağırdıklarını anlayacağımızı düşünmediğimiz için de 15 dakikada bir gidip adamları darlayarak, sırada bize kaç kişi kaldığını öğrenmeye çalıştık. Bir buçuk saatlik bir bekleme süresinden sonra en sonunda lokantaya girebildik. Camın önündeki bar masası gibi olan yüksek sandalyeli bir masaya oturduk ve pizzalarımızı sipariş ettikten sonra camın önünden geçenleri izlemeye başladık. Çok düşük beklentilerle gittiğimiz Napoli’ye çoktan aşık olmuştuk.

Lokantadan çıktığımızda yağan sağanak yağmura aldırmadan Via dei Tribunali üzerinde yürümeye başladık. Sokakta tanıştığımız italyanlara bar önermelerini rica ettik ve hatta onlarla birlikte birkaç bar gezdik. Yağmura ve yorgunluğa çok fazla dayanamadan 1’e doğru otelimize döndük.

Pazar sabahı uyandığımızda, İtalya’da bir pazar günü her yerin kesinlikle kapalı olacağını düşünerek uyandığımız için beklentilerimiz yine 0’ın altındaydı. Hazırlanıp çıktıktan sonra otelin hemen karşı köşesindeki bara oturup birer espresso ve croissant’la hızlıca kahvaltımızı yaptık. Kahvaltıdan sonra güzel Napoli sokaklarında yürüye yürüye istasyona gittik ve Pompei için gidiş dönüş biletlerimizi aldık. Napoli’den Pompei’ye gitmenin en kolay yolu Napoli’nin bölgesel trenleri olan Circumvesuviana trenleri. Biletimizi aldıktan sonra biraz vaktimiz olduğunu fark ettik ve gardaki bir cafe’de birer cappuccino içtik. Bir önceki akşam tanıştığımız arkadaşlarımızın da önerisiyle oradan yanımıza birer tane de sandviç aldık. Dur kalk bütün köy ve kasabalara uğrayan trenle yarım saat içerisinde Pompei’ye varmıştık. Hemen bir sonraki durak olan Sorrento’da da aklımız kalmadı değil ama onu daha sonraki bir yaz tatiline saklamaya karar verdik.

Devamı için: http://www.minomu.com/2016/04/17/kiz-kiza-haftasonu-kacamagi-napoli-2-bolum/

15 Aylık Bebekle New York City Tatili – 4. Bölüm

27.09.15 Amerika 160

Perşembe sabahı kalktığımızda yine sadece Deniz’e kahvaltı ettirdik ve biz karnımız aç yollara düştük. Kahvaltı için Ace Hotel‘in altındaki The Breslin‘e gittik. Bize parmaklarımızı yedirten ancak tıka basa doyurmayan bir kahvaltı ettikten sonra hiç vakit kaybetmeden çıkıp Chinatown’a gittik. Gitmemizle nefret ettiğimizi anlamamız arasında geçen süre: 1 saniye. Yine de onca sevenin bir bildiği vardır diye öğle yemeği saatine kadar sokaklarında dolaştık. Hatta anahtarlık, vb. birçok hediyelik eşyayı da oradan ucuza almış olduk. Kahvaltıdaki küçük porsiyonlar sayesinde acıkmamız da çok gecikmedi ve Thanh Hoai adındaki bir Vietnam lokantasına girdik. Orada gerçekten çok lezzetli yemekler yedik. Deniz’e de erişte çorbası yedirdik. Ellerini daldıra daldıra yedi. Yemekten sonra Columbus Park’a gidip hayatımızın şokunu yaşadık. Yaşlı çekik nüfus adeta kendi ülkelerinde, kendi mahallelerindeymiş gibi müzik yapıyorlar, kart oynuyorlar ve banklarda oturuyorlar. Ağzımız açık bir şekilde biraz inceledikten sonra koşarak uzaklaştık ve kendimizi Soho’ya attık. Mercer Street üzerindeki Georgetown Cupcake‘ten birer cupcake aldık ve ba-yıl-dık. Gerçekten yediğim en lezzetli cupcake’leri orada yemiş olabilirim. Sokaklarda avare avare dolaşarak Washington Square Park’a kadar yürüdük. Daha parkın girişinde müzik yapan bir adamı dinlerken Deniz uyuya kaldı. Üniversitelerin tam açılma dönemi olduğu için ve de Washington Square Park New York State University’nin dibinde olduğu için parkta inanılmaz bir genç popülasyonu vardı. Bu yüzden de etraf cıvıl cıvıldı. 27.09.15 Amerika 479Parktan çıktıktan sonra yine sokaklarda dolaşa dolaşa Christoper Street’e kadar yürüdük ve oradan PATH’e binerek Hoboken’a geri döndük. Evde biraz dinlenip Merve’yi bekledik. Merve geldikten sonra Deniz’in yemeğini de yanımıza alarak, Church Square Park’ın yanındaki Onieals Hoboken isimli restorana gittik. Deniz’in yemeğini ısıtmalarını istediğimizde ilk etapta bir mavi ekran vermiş olsalar da sonrasında sağ olsunlar yardımcı oldular. Orada da çok keyifli bir akşam geçirmiş olduk. Deniz doyduktan sonra mama sandalyesinde sıkılınca onu sırayla parka götürdük ki masada kalanlar biralarını bitirebilsin. Sonra da yürüye yürüye eve döndük.

Cuma sabahı kalktığımızda artık son günümüz olduğunun bilincinde ve bu yüzden de biraz hüzünlüydük. Hızlıca kahvaltımızı edip toparlanıp kendimizi PATH’e attık. Her zaman gittiğimiz Christopher Street yerine bu sefer World Trade Center istikametine bindik ve tek durakta eskiden ikiz kulelerin yükseldiği alana gelmiş olduk. Eskiden kulelerin bulunduğu yerlere yapılmış olan sonsuzluk havuzlarının oraya geldiğimizde etrafta onca turist görmek bana biraz rahatsızlık verdi. 3000’e yakın kişinin öldüğü bir yerin bu kadar turistikleşmiş olması çok garip değil mi? Havuzların ordan ayrılıp Broadway’e doğru yürüdük. Wall Street’i de arşınladıktan sonra meşhur boğa heykeline gittik. Zengin olma hayalleriyle boğa ile birlikte fotoğraf çektirdik ve oradan South Ferry Station’a indik. Staten Island’a giden ilk vapura kendimizi atıp, Özgürlük Heykeli’ni görecek şekilde dışarı oturduk. Staten Island’a giden vapurlar yarım saatte bir kalkıyor ve aşağı yukarı 25 dakika sürüyor. Bizim Özgürlük Heykeli’ne tırmanmak için özel bir isteğimiz olmadığı için bu tercihimizden çok memnun kaldık. Toplamda yaklaşık 1 saat süren bir vapur gezintisiyle Staten Island’a gidip dönmüş, Özgürlük Heykeli’ni ve Manhattan’ı uzaktan görmüş olduk. Ama heykele özellikle gidip görmek isteniyorsa Liberty Island’a giden vapurlara binmek gerekiyor. Vapurdan Financial District’te indikten sonra metroya binerek kendimizi Little Italy’e attık ve oraya da bayıldık. 27.09.15 Amerika 576Hava da şansımıza yine güneşli olduğu için sokaklarında ileri geri yürüyerek keyif yaptık.
Öğlen yemeği için NYC’nin en eski pizzacısı olan Lombardi’s Pizza‘yı tercih ettik. Mama sandalyesi yoktu o yüzden Deniz benim kucağımda yemek yedi. Bu açıdan biraz rahatsızdı. Bir pizzayı üçümüz paylaştık. Gerçekten de çok lezzetliydi. Birer kadeh de şarap keyfi yaptıktan sonra Nolita (North of Little Italy) sokaklarında dolanmaya devam ettik. Deniz’i öğle uykusuna yatırdığımızda saat 14.30 olmuştu. Koşa koşa kendimizi Soho’daki Apple Store’a attık. Iphone 6S’in çıktığı ilk gün bizim son günümüze denk gelmişti. Saat de neredeyse üç olmuş olmasına rağmen yine de inanılmaz bir kuyruk vardı. Sıraya girdik ve beklemeye başladık. Yaklaşık 45 dakika içerisinde sıra bize gelmişti ancak benim almak istediğim pembe telefonlar da tükenmişti. Hızlıca bir siyah Serkan’a bir de beyaz bana aldıktan sonra tekrar kendimizi sokağa attık. Soho’da biraz alışveriş yapıp, yürüye yürüye Christoper Street’teki PATH istasyonuna yürüdük. Son defa PATH’e binerek Merve’nin evine döndük. Tatil boyunca aldıklarımızı yerleştirmeye kalktığımda tabii ki sığdıramadım. O yüzden bütün valizleri en baştan boşalttık ve Serkan tekrar yerleştirmek zorunda kaldı. Merve son gecemiz olduğu için bize güzel bir peynir tabağı hazırladı. Peynir ve meyve yiyip şaraplarımızı yudumlayarak bir yandan valiz toplayıp bir yandan sohbet ettik.

Cumartesi sabahı erkenden kalkıp son defa kahvaltı soframızı kurduk. Güzelce bir kahvaltı ettikten sonra Merve taksi çağırdı ve yavaş yavaş aşağı indik. New Jersey’li zenci bir kadın şöför geldi. Çenesi o kadar düşüktü ki onu ve ailesiyle ilgili anlattığı hikayeleri dinlemekten Serkan’la tek kelime edemedik. Havaalanında işlemleri hızlıca hallederek gümrüğü geçtik. Gümrüğü geçtikten sonra da Deniz’i yere bıraktık ki bol bol koşup yorulsun. Artık Amerika saatine alıştığı için gündüz uçuşundan çok korkuyordum. Korktuğum gibi de oldu zaten. Uçuşun neredeyse tamamında uyanık kaldı. Ama hala meme emdiği için çok yorulmadık. Vaktini daha çok meme emerek geçirdi. O da herhalde normalde artık sadece akşamları verdiğim için gündüz karşısına çıkan bu fırsatı kaçırmamaya karar verdi ki gıkını çıkarmadı. Öğle yemeği olarak dağıttıkları tepsideki makarnadan da bol bol yedi. Tavuk sert geldiği için yiyemedi. Dönüş uçağında bebek pusetinin takılabileceği ve önü nispeten daha ferah olan koltuklarda oturmayı başardığımız için daha rahat ettik.

İstanbul’a indiğimizde New York’ta akşam, İstanbul’da ise sabah olmuştu. Bir taksiyle kendimizi eve attık. Saat 6 gibi de üçümüz de yatakta uykudan bayıldık. Saat 12’ye alarmımı kurmuştum ki uyanıp Türkiye saatinde yaşamaya başlayalım. Ben uyandım ama Serkan ve Deniz’i uyandırabilmem bir saat sürdü. Sonraki günlerde biz çalıştığımız için saatlere hızlıca adapte olacaktık aslında ama Deniz ilk hafta sürekli geceleri 1’de veya 2’de uyanıp 4’e 5’e kadar oturmak istedi ve biz de sabah 6’da kalkmak zorunda olduğumuz için açıkçası biraz zorlandık ama hadi kalk yine git deseler bir dakika bile düşünmeden koşa koşa giderim. Zaten 10 senelik vizemizi kaptığımız için ara ara Türk Hava Yolları’nın yapacağı promosyonları takip etmeye devam ediyorum. Her an yeni bir Amerika seyahati planlayabilirim !

1.Bölüm için http://www.minomu.com/2016/01/10/15-aylik-bebekle-new-york-city-tatili-1-bolum/

2.Bölüm için http://www.minomu.com/2016/01/12/15-aylik-bebekle-new-york-city-tatili-2-bolum/

3.Bölüm için http://www.minomu.com/2016/01/17/15-aylik-bebekle-new-york-city-tatili-3-bolum/