Hamilelik Günlüğü – 24. Hafta

24. Hafta yollarda başladı. Bayram dönüşü Ataköy’e döndük ve yaz tatillerimiz ve hatta galiba ne yazık ki uzunca bir süre tüm tatillerimiz bitmiş oldu. Artık en yakın ne zaman bir yere gidebiliriz bilmiyorum. Eğer hamileliğin son dönemlerinde bana gelmezlerse ve dayanabilirsem, bundan sonraki ilk tatilimizde bebeğimiz de bizimle birlikte olur.

Bu hafta doktor kontrolümüz vardı. Heyecanla gittim ve hüsranla gördüm ki 1,5 kilo almışım. Tabii bunun tamamını bayramda aldığıma eminim. Neyse ki hala ekside olduğum için çok kötü durumda değilim ama yine de o kadar iyi başladığım kiloya bu kadar sert bir darbe vurmuş olmam biraz moralimi bozdu. img_767Cihat Bey bir ay sonraki kontrole kadar en fazla +1 kilo almam gerektiğini söyledi. Ben de son hızla tekrar sağlıklı beslenme ve yürüyüşlerime geri döndüm. Umarım hedefi aşmadan bu ayı tamamlayabilirim. Onun dışında bir sonraki kontrolde Şeker Yükleme testini yapacağımızı da söyledi. Hatırlamadığım için aç gitmem gerekip gerekmediğini sordum. Neyse ki bir önemi yokmuş, tok da gidebilirmişim. O şekerli sıvıyı içtikten sonra bir saat hiçbir şey yapmadan beklemek o kadar sıkıcı ki, bir de aç olmak iyice keyif kaçırabilirdi. Şeker Yükleme testinden sonra artık başka bir test kalmıyor, yalnızca bebeğin büyüyüşüne odaklanacağız.

Büyüme demişken, oğlumuz artık bir mısır kadar olmuş. Ultrason aletine göre 750 gramı geçmiş ve aşağı yukarı 30 cm uzunluğundaymış. Deniz 3500 gram ve 51 cm doğmuştu, bakalım oğlumuz doğduğunda ne kadarlık olacak?

Bu hafta bir gün Gebze ofise gitmem gerekti ve akşam eve döndüğümde perişandım. Daha ikinci trimester’da olmamıza rağmen artık çok daha hızlı yorulmaya başladım. Akşamları eve geldiğimde pestilim çıkmış oluyor. Gerçekten sadece Deniz için kendimi zorlayıp onun enerjisine ayak uydurmaya çalışıyorum. Yoksa yine ilk hamileliğimdeki gibi ayaklarımı dikip sadece yatmak ve dinlenmek istiyorum. Yürüyüşlere biraz daha abanıp kondisyonumu artırmam gerekiyor sanırım. Çünkü doğum iznine çıkmama daha çoook vakit var. Bu kadar çabuk yorulmamalıyım. 37. haftanın sonunda doğum iznine başlayacağımı varsayarak daha tam 13 hafta var. Bu da 3 ay daha aktif bir şekilde çalışacağım demek oluyor. Deniz’e hamileyken 32. haftadan sonra çok çabuk yorulmaya başlamıştım. Hatta hatırlıyorum “Sağlık Bakanlığı’nın bir bildiği varmış, 32’den sonra çalışmamak gerekiyor” diyordum. Ama o zaman hem çok çok kilo almıştım hem de 32’den sonrası yaza denk geliyordu ve sıcaklar da etkiliyordu. Şimdi hem kilo olarak daha hafif olmayı planlıyorum hem de aynı dönem sıcaklara değil soğuklara denk geleceği için daha rahat geçirmeyi umuyorum. Bakalım önümüzdeki aylarda neler neler olacak?

Hamilelik Günlüğü – 23. Hafta

23. Hafta Kurban Bayramı’na denk geldiği için çok rahat geçti. Çekirdek aile olarak halamın yanına Altınoluk’a gittik ve tam bir dinlenme tatili oldu. Tatili ayrıca başka bir yazıda anlatacağım için burada detaya girmeyeceğim.

Oğlumuz bu hafta kocaman bir greyfurt kadar olmuş. img_748Korna çalan arabalar ve köpek havlaması gibi yüksek sesli şeyleri de duyabiliyormuş. İnternette yazan bilgilere göre ortalama 30 cm ve 550 gram olması gerekiyor. Ama tabi doktora gitmeden bizimkinin gerçek boyutlarını bilemeyeceğiz. Gerçi ultrason cihazlarının da ölçümlerinde bir hata payı olduğu ve %100 güvenmemek gerektiği söyleniyor ancak Deniz tam söyledikleri kiloda doğduğu için benim tersini iddia edecek kadar deneyimim yok. Bakalım bunda tutturabilecekler mi ?

2 haftadır yoga yapamıyoruz. İlk hafta İpek henüz tatilden dönmemişti, ikinci haftada da biz yola çıkıyorduk. Ama en azından bu hafta bol bol yüzebiliyorum. Öğlen olana kadar çoktan üç kez yüzmüş olduğumuz için o kadar yorulmuş oluyorum ki, yemekten sonra Deniz’le birlikte ben de öğle uykusuna yatıyorum. Her gün en az bir buçuk saat öğle uykusu uyuyunca da bol bol dinlenmiş oldum. Tatil hiç bitmesin istiyorum. Pazartesi günü iki haftadır biriken bütün işlerin ofiste beni bekliyor olacağı düşüncesi bile içimi karartıyor.

Bu haftanın başında yemeği biraz fazla kaçırdım. Hem halam inanılmaz güzel yemek yapıyor hem de bayram diye sürekli çikolata ve tatlı yedik. Her akşam da finali dondurmayla yapınca benim sağlıklı beslenme düzeni çöpe gitmiş oldu. Tam da dönüşte doktor kontrolü olmasa iyiydi. Şimdi kilo aldım mı acaba diye ödüm patlıyor. O yüzden tatilin son günlerinde artık kendimi iyice frenlemeye çalışıyorum. Hem çok yedim hem yoga yapamadım hem yürüyüşlerimi aksattım diye içim içimi yiyor. Ama dönünce, iş de başlayınca kendi günlük düzenime hemen dönerim diye moralimi bozmuyorum.

Bu arada göbeğim de büyüdükçe Deniz’in ilgisini daha çok çekmeye başladı. img_750Beni ne zaman giyinirken/soyunurken görse hemen “kardeşimi öpeyim” deyip göbeğime öpücükler konduruyor. Ben de mutluluktan eriyorum tabii. Geçen sabah uyandı, uyku sersemi “kardeşimi aç” dedi, ben pijamamı sıyırınca da üstüne yatıp uyumaya devam etti. Tabii ben de şu mükemmel kareyi yakalayabilmiş oldum. Uyanacak diye bir buçuk saat hiç kıpırdamadan yattım. O an gerçekten hiç bitmesin istedim. İki çocuklu günler çok zor geçecek belki ama böyle mucizevi anlar yaşadıkça “değiyor” diye düşüneceğimize eminim.

Hamilelik Günlüğü – 22. Hafta

Coconut with leaf on white background

22. Hafta ile birlikte benim de iki haftalık tatilim başlamış oldu. Kurban Bayramı’ndan önceki haftayı da izin aldığım için hem Deniz hem ben acayip mutluyuz. Artık göbeğim iyice büyüdü. Sokakta karşılaştığım insanlar bana yine gülümseyerek bakmaya başladılar. Hamileliğin bundan sonraki dönemine ba-yı-lı-yo-rum. Herkes sana yer veriyor, herkes halini hatırını soruyor, mutlaka güler yüzle karşılaşıyorsun, çok ama çok keyifli. Bebeğimiz de artık bir Hindistan cevizi büyüklüğüne geldi. Düzenli olarak 14 saat uyuyormuş. Umuyorum doğduktan sonra da babasına çekerek, çok uykucu bir bebek olur.

Bu hafta evin bütün pimapen ve panjurları değişti. Tabi ev inşaata döndü ve ben de mahvoldum. Tadilatın yapıldığı günün gecesinde yatağa yattığımda ayaklarımı hissetmiyordum. 3 gündür de sürekli evi temizliyoruz, çamaşır yıkıyoruz ama bitmiyor bitmiyor. Umarım tatile çıkmadan önce evi düzene sokmuş olabileceğiz. Gerçi çok düzene girmiş olmayacak çünkü İkea’dan aldığımız gardırobun montajı ancak bayramdan sonra 18’inde yapılabileceği için, herkesin kıyafetleri başka bir odada dolanıp duruyor şimdilik. Ben bir yandan vakit kaybetmeden Deniz’in bütün eskimiş kıyafetlerini önüme döktüm ve ayıkladım. 3 devasa torba verilecek kıyafet çıktı. Bir hurç ne yazık ki yeni gelen bebek erkek olacağı için kullanamayacağımız ama asla atamayacağım kıyafetlerle doldu. Bir de tabii bebeğin kullanabileceği ve o yüzden de Aralık ayında yıkanıp hazırlanacak kıyafetler çıktı. Bu iş de zaten bir tam günümü almış oldu.

Onun dışında perinatoloğa kontrole gittik ve bebeğin kalbine bakıldı. Çok şükür her şey normal çıktı. Kafaya takmayıp düşünmemeye karar vermiştim ama dayanamayıp plasentayı da sordum. Özlem Hanım “eskisi kadar aşağıda değil, yukarı çıkmış” deyince mutluluktan havalara uçtum. Bundan sonra bildiğim kadarıyla perinatologla bir işimiz olmayacak. İki hafta sonra kendi doktorumuzla normal kontrolümüz var. Bakalım oğlumuz ne kadarlık olmuş olacak…

2 Yaşındaki Çocukla Yaz Tatili / Bodrum & Simi 3.Bölüm

Ertesi gün uyandığımızda hızlıca kahvaltımızı edip, 9:30’daki Simi Bus’a binerek merkeze gittik. img_0143Adada tek bir otobüs hattı var. O da saat başı Pedi ve Simi merkez arasında bir kez gidecek şekilde çalışıyor. Çok büyük bir otobüs değil. Sabah saatlerinde daha boş, akşamları ise tıklım tıkış oluyor. Tek kişi 1,5€ ödeyerek binebiliyor. Taksi de çok ucuz olmasına rağmen (Simi – Pedi 4,5€), Deniz otobüse bayıldığı için biz genelde bu otobüsü kullandık. Bir de taksi adada 4 adet varmış ve bayramda ada ağzına kadar dolu olduğu için taksi bulamama problemi yaşayanlar olmuş ancak dediğim gibi biz genelde otobüs tercih ettiğimiz için böyle bir şeyle karşılaşmadık.img_0166

Simi merkeze gittiğimizde 3 gündür adada olan teyzemlerle buluşmamıza henüz vardı. O yüzden merkezde biraz avarelik edip, süngerlerin, çeşitli yazlık elbiselerin ve turistik eşyaların satıldığı dükkanların arasında dolaştık. Ayhan Sicimoğlu’nun Renkler programı kapsamındaki Symi videosunda izleyip öğrendiğimiz Nikolas pastahanesine gittik ve içi kremayla dolu olan böreğe benzer bir tatlı yedik. Daha sonra teyzemlerle buluşarak onların biz gelmeden organize ettikleri tekne turu için guletimize gittik. Teyzemler de biz de beşer kişi olduğumuz için toplu tekne turlarına katılmak yerine bireysel olarak tekne kiralamak bizim için daha ucuza geldi.

img_0168 img_0177 img_0202

O gün bütün günü teknede ve Simi’nin mükemmel koylarında geçirdik. Deniz gerçekten bir harikaydı. Adanın en kuzeyindeki Panormitis kilisesini de tekneyle ziyaret edebildik ve böylece o sıcakta adada araba veya otobüsle o kadar yol gitmemize gerek kalmadı. Sabah 10’da başlayan tur akşam 6’da ancak sonlandı. O yüzden de Pedi’ye hiç dönmeden merkezde kalmaya karar verdik. Deniz babası ve babaannesiyle parka gitti ve ben de teyzemle birlikte merkezdeki mağazaları tavaf ettim. Teyzemler kalabalık oldukları için airbnb üzerinden Simi merkezde iki farklı ev kiralamışlardı. Bir tanesini görme fırsatım oldu ve ba-yıl-dım. Ev gerçekten harikaydı. Konumu, manzarası, dekorasyonu her şeyine hayran oldum. O yüzden çocuksuz ailelere mutlaka Simi merkezdeki klasik evlerden kiralamalarını öneririm.

Mağazaları gezdikten sonra Deniz’lerin yanına gittim. Deniz merkezde her saat başı tur atan trene binmek istedi. img_0218Hep birlikte bindik. Trendeki herkes istisnasız türktü. Şarkılar türküler turumuzu attık ve sonrasında tekneden iner inmez yer ayırttığımız Taverna O Haris‘e gittik. Adadaki en ucuz yemeği burada yedik ve her şey çok çok lezzetliydi. Yemekten sonra Deniz çok yorulmuştu, o yüzden hiç otobüs istemedi. Lokantanın hemen yanındaki duraktan taksimize bindik ve 5 dakika sonra oteldeydik. Gece uykumun arasında Deniz’in dik oturduğunu hayal meyal hatırlıyorum. Uykumun arasında onu geri yatırıp pış pışlamaya çalıştım. Derken Deniz inanılmaz bir tazyikle kusmaya başladı. Serkan’ı uyandırıp, kusmukların her tarafa bulaşmamasına uğraştım ama boşuna. Bu sırada Deniz hüngür hüngür ağlamaya başladı. Banyoya götürüp onu dikkatlice soymaya çalıştım ama artık çok geçti, saçı başı her tarafı kusmuk olmuştu. Tamamen soyup banyoya soktuk, ne olduğunu anlamadan çok korktuğu için hala ağlıyordu ama banyoya girince yavaş yavaş sakinleşti. Banyodan sonra ben saçını tarayıp giydirirken Serkan da kusmuk bulaşan her şeyi banyoya götürdü ve kusmukları temizlemeye çalıştı. Tam Deniz’i uyutmaya çalışacaktım ki Deniz tekrar kustu. Bu sefer yerler de battı. Ben gecelikle resepsiyona gidip çocuktan vileda alıp gelmesini ve yedek çarşaf ve yastık getirmesini istedim. İngilizce bilmeyen genç bir çocuktu, gecenin bir yarısı odamızı viledayla tertemiz yaptı. Kirli çarşafları alıp temizlerini bıraktı ve gitti. Deniz o kadar kusup ağladıktan sonra çok yorulmuştu, hemen uyudu. Ben uykusunda kusacağından o kadar korkmuştum ki bir iki saat başında uyumadan kitap okudum. Sonra artık kusmayacağından emin olduktan sonra ben de yatıp uyudum.

Ertesi gün o kadar yorgunduk ve Deniz için o kadar endişelenmiştik ki Pedi’den ayrılmadık. Otelin img_0231çaprazındaki 10 şezlongluk plaja gittik. Sabah sadece tost yedirelim dedik, onu da bitiremedi ama zorlamadık. Öğlen için otelden rica ettik ve bizim için patates haşladılar. Sonrasında bunu hesaba yazmamış olmaları da çok kibar bir jestti. Deniz’i patatesini yedikten sonra dedesi odada uyuttu ve güzelce dinlenmiş oldu.img_0240

img_0272Tüm gün sahilde yattıktan sonra o akşam Deniz’in de iyi olduğundan emin olduktan sonra yine merkeze indik. Deniz iner inmez gördüğümüz faytondaki atlara hayran olup binmek istedi. Babası ve dedesiyle fayton keyfi yaparken biz de lokanta aramaya başladık. Aşırı popüler olduğu için gitmekten vazgeçtiğimiz Manos‘un önünden geçerken çok beğenince, aman canım herkesin bir bildiği vardır, diyerek yer ayırttık.

Deniz’e sade makarna isterim ve yoğurtla yer, midesi de dinlenmeye devam eder diye düşünmüştüm. Ancak her masayla tek tek ilgilenen Manos mutfağında makarnaya dair bir şey olmadığını söyleyince hafif bir panik yaptım. Ağır bir şey yedirmek istemediğim için çaresiz bir şekilde kafamdan yemek seçeneklerini geçirirken, Manos beklememizi söyleyip gitti. 15 dakika sonra bir makarna tabağıyla geldi. Artık bakkaldan alıp mı pişirttirdi yoksa diğer bir lokantadan mı rica etti bilmiyoruz ama bizi inanılmaz mutlu etti. Asla yapmak zorunda olmadığı çok kibar bir hareketti. Manos’ta Yunan adaları standartlarına göre korkunç pahalı, ama inanılmaz lezzetli bir yemek yedikten sonra, gece eğlencesine kalmadan otelimize döndük. Deniz’i uyuttuktan sonra ben de valizimizi topladım. Deniz’in kusmuğunun bulaştığı eşyalarımızı iki kez yıkamamıza rağmen kokusu hala geçmemişti. O yüzden dayanamayıp son bir kez daha otelin banyo jeliyle yıkadım ve sonra ben de yattım.

Sabah kalktığımızda son bir kez otelin kahvaltı salonuna inip kahvaltımızı ettik ve otelin arabasıyla bizi merkeze bıraktılar. O güne kadar ağzına kadar motoryatla dolu olan Simi limanını bomboş görünce gözlerime inanamadım. Meğer adadaki bütün tekneler türklerinmiş. Bayram bitince ada da son hızla boşalmış. Biz de teyzemlerle birlikte dokuz buçuktaki Simi – Kos feribotuna binerek adadan ayrıldık.

img_0330

Kos’tan Bodrum’a kalkacak olan feribotumuz akşam olduğu için, orada da bir tam günümüz olmuş oldu. Limandan çok uzaklaşmayıp, geçen sene kaldığımız otelin karşısındaki Avra Lounge Bar‘a gittik ve hep birlikte yayıldık. Deniz öğlen uyuduğu zaman Serkan’la birlikte merkeze gidip minik bir alışveriş bile yaptık.

img_0341 img_0351

Akşam Bodrum’a döndüğümüzde Kos aktarmasına rağmen dinçtik. Koşturmaktansa, plajda dinlenip akşam dönmek gerçekten iyi bir fikirmiş. Dönüş feribotunda çoktan gelecek sene gidebileceğimiz adaların listesini de çıkartmaya başlamıştık. Şimdilik sırada Leros ve Kalimnos var. Bakalım iki çocuklu olduğumuzda da bu mobil hayata devam edebilecek miyiz ?

  1. Bölüm için: http://www.minomu.com/2016/07/26/2-yasindaki-cocukla-bodrum-simi-tatili/
  2. Bölüm için: http://www.minomu.com/2016/07/28/2-yasindaki-cocukla-yaz-tatili-bodrum-simi-2-bolum/

Hamilelik Günlüğü – 21. Hafta

21. Hafta çok çok çok yoğun geçti. Son dakika kararıyla adadan Ataköy’e dönüş yapmaya karar verince gecemiz gündüzümüz birbirine girmiş oldu. Benim çok yorulmamı istemedikleri için evdekiler beni dinlendirmeye çalıştılar ama tabii işler öyle olmuyor. İnsan hele ki anneyse ille de IMG_7059.yoruluyor. Neyse ki son dakika kararı olmasına rağmen çok da korktuğumuz gibi olmadı. Ben zaten Ağustos başından beri her hafta Serkan ile eve bir valiz gönderiyordum. O yüzden kıyafet olarak çok az eşya kalmıştı. Ivır ızırları toplayıp, buzdolabını da boşalttıktan sonra hazırdık. Ataköy’e döner dönmez hızlıca bir İkea alışverişini de araya sıkıştırdık ve 30 Ağustos Zafer Bayramı’nı İkea’da geçirdik. Ben işte asıl o gün yoruldum. Neyse ki ertesinde işe sadece 3 gün gittim de 5 gün kabusunu yaşamamış oldum. Bütün bu hengame içerisinde de aslında hamileliğe çok konsantre olamadım. Belki de iyi bile olmuştur. Deniz’e hamileyken o kadar çok ama o kadar çok düşünüyordum ki, sonunda ben de yoruluyordum. Şimdi sanki bir yandan hayat devam ederken bir yandan da içimde bir bebek büyüyor. Böylesi kesinlikle daha rahat ve kolay.

Bebeğimiz artık büyükçe bir havuç kadar olmuş. Hem de artık benim yediğim yiyeceklerin tadını da alabiliyormuş. Çikolata yiyip, sonrasında minik tekmeler yemeyi çok özlemiştim. Bundan sonrasının çok daha keyifli olacağına eminim. Şimdi artık Serkan’ın ve Deniz’in de ellerini göbeğime koyduklarında bebeği hissedecekleri ve hatta görecekleri günleri sabırsızlıkla bekliyorum. Aslında bir yandan da başka çocuk düşünmediğimiz için hamilelik sürecinin hiç bitmesini istemiyorum. Tadına vara vara keyifle geçirmek istiyorum. Ama işte diğer yandan kendimi tutamıyorum, sürekli bir sonraki aşamanın gelmesini istiyorum. Bakalım doğum yaklaştıkça bu hevesim devam edecek mi 🙂